Συναντώντας τον άνεμο


Συναντώντας τον άνεμο

Κι αν σε συναντήσει ο άνεμος
μη του πεις
πως τον κράτησα τρέμοντας
στα δέρμα μου
ταξιδεύοντας
για το άγνωστο τοπίο
της ελπίδας
γεμίζοντας την κάθε στιγμή
στα λικνίσματά του…







Σερνάμενα Βήματα


























 Σερνάμενα Βήματα

Άρχισα να συνηθίζω
τη βιαστική φυγή σου
από εκείνο το απρόσμενο σούρουπο
του Οκτώβρη
σκιά που σιγά-σιγά χανόταν
αποτινάζοντας όλα τα χρώματα
ενός δειλινού που ειρωνικά γελούσε 
στο τελευταίο ακριβό σου ψέμα

Με σερνάμενα βήματα
βάδιζες ωχρός
στην ανεξιχνίαστη νύχτα
μη τύχει και φανεί
η ανεξήγητη εγκατάλειψη
των μετέωρων αισθημάτων
στα μάτια σου

Συμφιλίωση


























Συμφιλίωση

Συμφιλιωμένος με το απροσδόκητο
ξανοίχτηκα
στο πέλαγος του κορμιού σου
κι έμεινα ναυαγός
στα πνιγμένα σου μάτια
αγαπώντας
όλα τα κύματα
στην τρικυμία του άφατου

Νέα Σελήνη


























Νέα Σελήνη

Τη νύχτα
μη σφαλίζεις παράθυρα
στη νέα Σελήνη,
αδημονεί
για αντανακλάσεις
στον σπασμένο
καθρέφτη σου

Σιωπές αρμενίζουν


























Σιωπές αρμενίζουν

Σιωπές αρμενίζουν
μια ανάσα πριν το κενό
αποσυσχετίζοντας
την αθέλητη ομηρία
από το νεκρό δευτερόλεπτο
στα αποσιωπητικά
ενός ακόμα χρόνου
που χάνεται… φεύγει…


Είθε η νέα χρόνια να φέρει σε όλους και όλες 
εκείνα που η καρδιά και ο νους λαχταρούν να συμβούν !!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!

Σοφία Στρέζου - Χαιρετισμός του ήλιου


























Χαιρετισμός του ήλιου

Χαιρετίζεις
με τα χέρια τον ήλιο
μήπως και σταλθούν
στις παλάμες
εξόριστες ηλιαχτίδες

Ετερόκλητες δονήσεις / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου


























Ετερόκλητες δονήσεις
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου
Χάρτινα χαμόγελα
κύλησαν στις παλάμες
ανατρέποντας
τις ετερόκλητες δονήσεις της ελπίδας

Σοφία Στρέζου
Σχήματα κυλούν στις άδειες παλάμες
χαρίζοντας αποσκευές ονείρου στην ελπίδα
που μεσίστια κυματίζει
στα μάτια σου

Η λίμνη των αισθήσεων




















Η λίμνη των αισθήσεων

Θάρθει καιρός
που μια έναστρη νύχτα
θα διασχίσεις σιωπές
δίπλα
στη λίμνη των αισθήσεων
ακούγοντας μόνον
τον θόρυβο των κύκλων
από το βότσαλο
που θυμωμένα πέταξες
μονολογώντας
το ραγισμένο όνομα
της απουσίας

Βρυξέλλες 2018

Η σκοτεινή όψη της σελήνης


















Η σκοτεινή όψη της σελήνης

Καμιά ελπίδα
στο μυστήριο του σκοταδιού
που κρύβει στη λάμψη του
το φεγγάρι.

Και πώς να συντηρηθούν
τα όνειρα χωρίς στέγη
στην αθανασία του πένθους;

Ούτε παρελθόν ούτε μέλλον
μόνο σκοτεινιά
από το θλιμμένο παρόν
- αινιγματικό και ανεξήγητο -
κρατά έναν λυγμό
στην αφανέρωτη όψη
της σελήνης.

Καμιά χειρονομία


























Καμιά χειρονομία

Καμιά χειρονομία
μόνον τα μάτια φίλαγαν
το σφιγμένο
από την αναμονή στόμα
μη τύχει και λιμενισθεί ο πόθος
στα δάχτυλα
που κρατούσαν τόσο καιρό
την έλλειψη
κουβαλώντας το βάρος
μιας ανυπεράσπιστης απόφασης
που ακόμα ξύνει πληγές
στο χτυπημένο
από τις αστραπές σου
σώμα…


Φοβάμαι τις λέξεις


























Φοβάμαι τις λέξεις

Φοβάμαι τις λέξεις
που κάποιο βράδυ
ξέφευγαν σαν σκιές
στο μισοσκόταδο
πριν προλάβουν να γραφτούν
στο χαρτί της αγάπης

Το μελάνι έσταζε σαν βροχή
στο κλειστό παράθυρο
ραντίζοντας με στάλες
θραύσματα λήθης
στο βαθύ μυστήριο
της ανάμνησης

Στην ανέμη της λήθης
























Στην ανέμη της λήθης

Στην ανέμη της λήθης
θραύσματα σχηματίζονται
γυρνώντας χάδια που υφάνθηκαν
στον αργαλειό των αισθήσεων
πριν απομακρυνθούν
από την ουτοπία της νοσταλγίας.

Πάλι κι απόψε
σε βρίσκω να ξενυχτάς
στην αναπαράσταση μιας παρουσίας
που περισώζει
ανώνυμα συναισθήματα
στα αναπάντητα ερωτήματα της μνήμης.

Τώρα πια…
σε εθελούσια έξοδο
ηττημένα σώματα ραντίζουν θύμησες
επικαλύπτοντας την αλήθεια
στο ψέμα που για καιρό σ’ έκρυβε
γυρνώντας την ανέμη της λύπης !

Μελαγχολία / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου





















Μελαγχολία
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Τούτη η μελαγχολία
που κεντάει τα σωθικά

θέλει τις νύχτες να σιωπούν
για να μην ακουστούν
οι απαρηγόρητοι λυγμοί...

Σοφία Στρέζου

Τούτη η μελαγχολία
ριγεί σε μια ακαθόριστη ελπίδα

ευελπιστώντας
να υπερπηδήσει εμπόδια
ως να λυθεί το αίνιγμα των λυγμών…  


Όσο κι αν θέλησα

























Όσο κι αν θέλησα

Όσο κι αν θέλησα
να πλησιάσω τον δρόμο σου
πάντα μια άγραφη σελίδα
περίμενε να γεμίσει
από τη χαμένη ελπίδα μιας συνάντησης
στην πορφυρή ανταύγεια του δειλινού!

Παράδεισος
























Παράδεισος

Ξεπερνώντας τους φυσικούς νόμους
έφτιαξες τον δικό σου Παράδεισο
σπαρμένο με λέξεις και όνειρα
πειθαρχώντας κάθε φορά
στον πόνο και στην ανάμνηση.

Παρατηρούσες τις ταλαντεύσεις
της ψυχής και του νου
από την παράξενη λύπη
που υγραίνει τα μάτια
μουσκεύοντας τα χειρόγραφα
που επιμελώς έκρυβες
μη τύχει και δει κανείς την αγάπη 
που ανάβλυζε
από όλους τους πόρους του κορμιού σου
στις καταφατικές προθέσεις του Έρωτα !

Τω αγνώστω Ποιητή
























Σοφία Στρέζου - Τω αγνώστω Ποιητή

Το ήθος δεν ξεμάκραινε ποτέ
ίσως γιατί πάντα υποτασσόσουν
σε μια εσωτερική αιδώ
με μια συνέπεια απέναντι
στην ανίχνευση των πρώτων ρυτίδων
στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής
σαν σιγούσαν βήματα με δέος
στο άγνωστο
στο απραγματοποίητο και τη νοσταλγία του
στα πολλά αντίο
στις θολές αναμνήσεις
ώσπου εγκλωβίστηκες για πάντα
σ’ ένα απολίθωμα ονείρου
και σίγησες…


Στάλες στο πρόσωπό σου
























Στάλες στο πρόσωπό σου

Στέκομαι στη βροχή
με το πρόσωπό σου να λούζεται
από την λεπτομέρεια
της αναπότρεπτης στάλας
στο πρωινό μιας αναλυμένης σιωπής
της σπαταλημένης ζωής σου
χωρίς μνήμη
παραδομένης στη λήθη
και στην ανείπωτη νοσταλγία
της θνητότητας του… τ ί π ο τ α
σα μετρά αποστάσεις…

Το αχρονολόγητο του έρωτα
























Το αχρονολόγητο του έρωτα

Συμβαίνουν όλα
-μου ’χες πει -
στο αχρονολόγητο του έρωτα
ακόμα και τα καρφιά
και τα αγγίγματα
είναι μέρος της επινόησης
ενός ονείρου που ξύπνησε αχάραγα
στη μέση του πάθους
ριγώντας ελευθερία
σε βαλσαμωμένα σώματα !

Ιστορική ανακύκλωση



















Ιστορική ανακύκλωση

Καθώς,
η κόρη διαβάζει ποιήματα
σκιρτήματα σεργιανούν
σε παγιδευμένα όνειρα,
παραληρεί
στο βουητό του θανάτου
έχοντας στο μυαλό της
την απώλεια και το κόστος της

(κατάλοιπα μιας λήθης που ξυπνά)

από τα μεγενθυμένα πένθη
επιδιώκοντας
να μη λησμονήσει ποτέ
τις ιστορικές αφηγηματικές της ζωής
που ολοένα ανακυκλώνει
υπαινικτικά συναισθήματα
στην αιωνιότητα… 

Νύχτα

























Νύχτα

Τη νύχτα την αγκαλιάζεις
ή την αποχαιρετάς
σε ξέφωτα μοναξιάς…