Ναυαγός


 

Ναυαγός

 

Ναυαγός…

σε κύματα θυμού χωρίς μνήμη

φοβάσαι τη σιωπή της μέδουσας

την άρνηση του στρειδιού στο άνοιγμα

μη τύχει και χαθεί το μαργαριτάρι

μη τύχει και χαθεί το αόρατο που αισθάνεσαι

σαν μετράς τον χρόνο

με βήματα στο παρελθόν που ξέγραψες

επαναλαμβάνοντας πορείες σε κύκλους

που οριστικά και αμετάκλητα έχουνε κλείσει.



 


Δυο ξένοι

 

 Δυο ξένοι

 

Δυο ξένοι

σε απόσταση αναπνοής

κουβαλούν φορτία θλίψης

στα υγρά μάτια τους

μη μπορώντας να ξεπεράσουν

σκιερά προσχήματα

πολλαπλών τραυμάτων

που έσπειραν λύπες

σε διαδρομές ανεκτικότητας

υπηρετώντας μονομερώς

… την παράνοια!

Έκθετη συνομιλία


Έκθετη συνομιλία

 

Άπλωσες τις λέξεις

στις σελίδες ενός ακόμα βιβλίου

νομίζοντας

πως με δυο ποτήρια λευκό κρασί

θα απάλυνες τον πόνο της απουσίας

στην  έρημη αμμουδιά των συναισθημάτων

 

… μόνον μια  τρυφερή ηλιαχτίδα

συντροφεύει τώρα

απόρθητα χάδια σε άδειες ώρες

στην έκθετη συνομιλία σου

με την μνήμη


Υπερώα της θύμησης


























Υπερώα της θύμησης

Βαδίζει μόνη
στην άκρη της θάλασσας
στέλνοντας ανεπίδοτα χαμόγελα
στα κύματα…
συνομιλεί τρυφερά
με τα ανεμίσματα του Ιούνη
σαν εξομολογείται αναπόφευκτες ήττες
στα υπερώα της θύμησης

Ανατολή


























Ανατολή

Μόνον η Ανατολή μπορεί
να στεγνώσει
τα δακρυσμένα σου μάτια
στις στοργικές εκρήξεις του ήλιου
φανερώνοντας
την θέρμη μιας ψυχής
που η σιωπή δεν αλλοίωσε
στη φλυαρία του χρόνου

Απαξιώνοντας την απομόνωση


























Απαξιώνοντας την απομόνωση

Τώρα που τις πόρτες ανοίξαμε
ας ανοίξουμε πανιά στο συναίσθημα
για πλεύσεις
στο ελάχιστο μιας υπόσχεσης
για να απαλλαχθούμε
από τις ήττες του παρελθόντος
που πια δεν πονούν
απαξιώνοντας την απομόνωση
στη μελλοντική αβεβαιότητα.

Το Βαλσάκι του Μάη


























Το Βαλσάκι του Μάη

Μια πνοή ξεφεύγει
από τον άνεμο
για νάρθει να χορέψει
το μοναχικό βαλσάκι του Μάη
στα λουλουδιασμένα μπαλκόνια
της Αντοχής

Ο καθρέφτης έσπασε…

























Ο καθρέφτης έσπασε…
Ο καθρέφτης έσπασε…
τώρα πια
τίποτα δεν θα είναι ίδιο
κι ούτε μετά!
Η προστακτική
«μείνετε μέσα»
ωριμάζει την έλευση
ενός άγνωστου μέλλοντος
στα κυκλώπεια τείχη
της απομόνωσης…

Ελλάδα της σκοτεινιάς





















Ελλάδα της σκοτεινιάς


Ελλάδα της σκοτεινιάς
του ασυμβίβαστου και της άρνησης…
Ποιος θα σώσει
το φως της ελπίδας
που σβήνει
στα χαρακώματα
του θανάτου
εκλιπαρώντας την απομόνωση;

Σε αναίμακτους δρόμους
το ανέμελο με φόβο
συναντά τη θνητότητα…

Κι η άνοιξη να μπαίνει θλιβερά
στην ανάσα μας…


Σοφία Στρέζου - Πόσο φοβάμαι…


























Πόσο φοβάμαι…

Πόσο φοβάμαι
μη γίνει η ανάμνηση
λήθη
στις ενσαρκώσεις
στιγμών
που κρυσταλλώθηκαν
στα ορυχεία της μνήμης
τώρα…
υγρές ρέουν
στο δέρμα μου !

Αγάπης Υπέρβαση


























Αγάπης Υπέρβαση

Πάντα η αγάπη
θα αναζητά το σχήμα της
στην αιωνιότητα
υπερβαίνοντας
το αγκάθι της ύπαρξης !

Το απρόσμενο… Άγνωρο


























Το απρόσμενο… Άγνωρο

Σ’ αναζητώ στη σιωπή του νερού
που την ακούν οι καλαμιές
στις όχθες της λίμνης
τότε που κανένα βότσαλο
δεν ταράζει τον ύπνο σου
κι ο χρόνος αγγίζει τρυφερά
το θάρρος του ονείρου
να ενδίδει ακόμα
στο απρόσμενο… Άγνωρο 

Ποίηση είναι...


















Ποίηση είναι…

Ποίηση είναι
οι σταλαγματιές της ψυχής
απλωμένες στο χαρτί !

Ο χαμένος Παράδεισος


























Ο χαμένος Παράδεισος

Έμαθα…
πως κατοικείς
στο ματωμένο φεγγάρι
της αναμονής
χωρίς μια απόκριση
χωρίς μια είδηση
που μπορεί να σε ταξιδέψει
ως τις πορφυρές ανταύγειες του ήλιου

Μονάχο…
σε βρίσκουν τα πρωινά
να σκαλίζεις την πληγή
του χαμένου Παράδεισου
αγκαλιά με το καμένο όνειρο
στους ανάπηρους μετοικισμούς
της αντοχής σου

Σωμάτων Μονόλογοι

















Σωμάτων Μονόλογοι

Μαλλιά αχτένιστα
από το δροσερό αεράκι
επιθυμούν να φτάσουν
στον ουρανό των ματιών
κι από 'κεί να καταποντιστούν
στους γκρεμούς των χειλιών
για να πάψουν να αιωρούνται λέξεις
πάνω στα κύματα
παρά μόνον να μαρτυρολογούν
πόθους στην άμμο
στους μονόλογους των σωμάτων !

Διάφανη απουσία


























Διάφανη απουσία

Διάφανη απουσία…
εισβάλλεις
στη διαστολή του απόβραδου
σαν παρουσία
ακολουθώντας με υγρά βήματα
οφειλές μνήμης στην άμμο.

Από την κρύπτη της θάλασσας
ψιθυριστά
επαναφέρεται η ανάμνηση
μα καθώς κύματα ανεβοκατεβαίνουν
χάνεται η αφή
επαληθεύοντας το «Άγνωρο»

Η Πτώση των Άστρων


























Η πτώση των άστρων

Στιγμές του χρόνου…
άμμος που κυλά από δάχτυλα
σαν διαγεγραμμένα όνειρα
στην υψικάμινο των αναπολήσεων
μιμούνται τον θάνατο
για λίγες στιγμές νοσταλγίας
στην ακτή
αγγίζοντας δυό κύματα
που πλαγιάζουν νωχελικά
χωρίς να μιλούν
χωρίς να ρωτούν
τι θα τους φέρει ο ουρανός
από την Πτώση των Άστρων

Μικροί Ψαλμοί


























Μικροί Ψαλμοί

Φυλάς τις λέξεις…
κεριά αναμμένα
στο ναό της ψυχής
μη τύχει και σβηστεί
η φλόγα της έμπνευσης
σε άγρυπνες νύχτες
κρεμασμένων καντηλιών
από τους τρούλους
μιας άυπνης κατάνυξης
όπου επώδυνες μνήμες
- Μικροί Ψαλμοί -
της απουσίας
ιερουργούν την επινόηση
ενός άγονου νόστου.

Μυαλού σχεδιάσματα


























Μυαλού σχεδιάσματα

Άλλη μια φορά
το μυαλό σχεδιάζει
την σκοτεινή του τάφρο
στα όρια της ψυχής
καθώς αναπολεί
εκείνη τη φωτεινή περίοδο
σαν καταργούνταν τα άλλοθι
στις προμετωπίδες των λέξεων
και η σιωπή συναντούσε σκιές
στα διανυκτερεύοντα χειρόγραφα
από το εκκρεμές όνειρο
του αναπόφευκτου…

Σοφία Στρέζου - Απατηλές Νίκες

















Απατηλές Νίκες

Ποιας ξεχασμένης γλώσσας
το «σ’ αγαπώ»
ανασαίνει στο χρόνο
κυλώντας στις καρδιές
για να ξεκλειδώνει αινίγματα
σε αχάραγες νύχτες
σα λυτρώνονται ήττες
στα πατώματα
με μεθυσμένες αναπνοές
σε απατηλές νίκες.