Χρόνους νεκρούς
Χρόνους νεκρούς
αφηγείσαι την απουσία
ψηλαφώντας
τους στάσιμους λεπτοδείκτες
στα ρολόγια του κόσμου
σαν απολεπίζεις το ά-λογο
στις ανταύγειες του λόγου
Τις νύχτες αφήνεις ανοιχτά
τις πόρτες και τα παράθυρα
για να μπορείς να μιλάς
με τον άνεμο
για την φωτογραφία που ξεθώριασε
από το δακρυσμένο σου δέρμα
συλλαβίζοντας... την φυγή σου
Κατανόηση
Αρυτίδωτα χαμηλώνουν
το φεγγάρι και τα άστρα
στην άκρη της θάλασσας
για να φέξουν ελπίδα
στα ασύνορα κύματα
κατανοούν
το τέλος ενός ακόμα ταξιδιού
σαν καταλαγιάζει ο πόνος
από την αλμύρα που χάνεται
στην εκκρεμότητα του ανέμου.
Απολογισμός
Άρχισε να μετράς… κενοτάφια
Προορισμών
Ερώτων
Επιθυμιών
Αναμνήσεων
Συμβιβασμών
Λαθών
Επαναλήψεων
Σιωπών
Φωτεινοί δρόμοι
Φωτεινοί δρόμοι ανοίγονται
στα σκοτάδια της σήψης
στην επανάκτηση ενός νέου ορίζοντα
στα λιβάδια της ελευθερίας
θρέφοντας με φως
τη λαβωμένη αξιοπρέπεια
εκείνων
που ακόμα πονούν από τη λογική
μιας απατηλής πραγματικότητας.
Ίσως και να αργεί
η αναδόμηση της βεβαιότητας
καθώς αναμετράται με ανάσες και όνειρα
στην προκατακλυσμιαία εποχή
της παραίτησης...
Περνά η ζωή
Περνά η ζωή
κι εσύ κάποια στιγμή
γίνεσαι αόρατος
Μόνον τα δάκρυα στο χαρτί
μαρτυρούν τον πόνο
που γράφει με λέξεις η σιωπή
στη ματαιότητα
μιας αδιάφορης διαδρομής
στη τοξικότητα
που όμως καθηλώνει
τη δύναμη της φωνής
που ριγούσε
κι εξακολουθεί να ριγεί
στο συναίσθημα
σαν εξαϋλώνει τη θλίψη
στο ακατέργαστο μιας διαταραχής
που ποτέ δεν γίνεται αποδεκτή.
Κόκκινος φόβος
Κόκκινος φόβος ξενυχτά
στα σκαλοπάτια της αγρυπνίας σου.
Τόση σιωπή στα παράθυρα
και μόνον οι κουρτίνες ανεμίζουν
πόθους ασάλευτους
αθώων ψυχών
που κάποτε γεύτηκαν άνεμο
και βροχή χόρτασαν στα χαρακώματα
όταν δυο σώματα γίνονταν ένα
λικνίζοντας στα σύννεφα
τις ανάσες τους.
Ποιητής
Ακολουθώντας μια εσωτερική πορεία
Ποιητή
πόσες φορές δανείστηκες ζωές
και σώματα ξένα
για να χωρέσουν στις λέξεις
όλα τα συναισθήματα
και οι ξεστρατισμένες αφές
που καταδιώκουν το είναι σου
γητεύοντας το απρόοπτο
που δεν τόλμησες ποτέ σου
να ζήσεις…
πόσες φορές το ασύνειδο
δομούσε τη γλώσσα
ενώ εσύ ενεργοποιούσες
την καρδιά και τον νου
αναλύοντας ροές μνήμης
στο ποτάμι των αναμνήσεων
θάβοντας με επιμέλεια
τη λήθη…
Νωχελικότητα
Νάμαστε πάλι εδώ
να πετἀμε με μουσικές
για να προλάβουμε τη νύχτα
να μην ξημερωθούν
τα αδιαπραγμάτευτα όνειρα
τα φερμένα από ονειρότοπους αγρυπνίας
το πρωί
σα θα ξαπλώνουμε νωχελικά στη λιακάδα
θα κρατάμε στοργικά ο ένας το χέρι του άλλου
με τον ήλιο να επουλώνει τρυφερά
όλες τις ραγισματιές
ξεριζώνοντας θλιβερές μνήμες
με αρωγό την ηλιαχτίδα
που ταξιδεύει στα μάτια μας.
Σιωπηλή φυγή
Κι όπως σιωπηλά θα φεύγεις
φρόντισε να κλείσεις απαλά την πόρτα.
Ξέρεις καλά πως ποτέ δεν μου άρεσαν
οι θόρυβοι από τα τριξίματα
και η ηχώ των αντανακλάσεων
του ειδώλου σου στον καθρέφτη
τότε που χάνοντας την ψυχραιμία σου
μάτωναν λέξεις
σε κρυπτογραφημένα κείμενα
στους θόλους του αναπόφευκτου.
Στην άμπωτη του
έρωτα
Στην άμπωτη του έρωτα
πλημμυρίζουν συναισθήματα
στων ματιών τους καθρέφτες
και τ’ αστέρια ταξιδεύουν στον αφρό
ντυμένα με το φως της αποκάλυψης
ανομολόγητων μυστικών
κρυμένων
στο γαλάζιο πνοής των αγγέλων
που αλλάζουν τη ροή
στην κοίτη του χρόνου
πλέον όλα τα ανήξερα τοπία
έχουν το όνομά σου
καθώς καθρεφίζονται
στην άθικτη παλίρροια των ματιών σου.
Άγγελος Πετρουλάκης
Καλημέρα …
με δυο φλιτζάνια σιωπής
αφού δεσμώτης δεν υπήρξα του
πόθου
παρά μόνο ξυπόλητος ταξιδευτής
άγνωστων οροπεδίων
Σοφία Στρέζου
Αποθέτω δυο φλιτζάνια σιωπής στο
χρόνο που έφυγε
με την ελπίδα να φανούν στο χρόνο που φθάνει
στη διαλεκτική του ανέμου
στις στάλες που τα χείλη άγγιξαν
το ποτήρι ταξιδεμένης γνώσης
στα άγνωστα οροπέδια ενηλικιωμένων στοχασμών
Αδυναμία
Αδυνατώ πλέον
να αποκοιμίζω συνήθειες
σε μαλακά μαξιλάρια
και αερισμένα στρώματα
Ριγώ
στην κατοίκηση του εφήμερου
σαν συναντά το τέλος του
στην άκρη του χρόνου
Στη μνήμη του Άγγελου
Πετρουλάκη,
από την τελευταία
μας ποιητική συνομιλία
Άγγελος Πετρουλάκης
- Σοφία Στρέζου / Της αγρύπνιας οι λίγοι
Άγγελος Πετρουλάκης
Μείναμε πάλι λίγοι ν' αγρυπνούμε
κι ακόμα πιο λίγοι να ποτίζουμε το όνειρο.
Δεν μας άξιζαν άχρωμοι σύντροφοι,
ούτε δειλοί συνταξιδιώτες.
Τώρα είναι αργά για αναθέματα
και πού να ψάξεις
για τον χαμένο θησαυρό;
Σοφία Στρέζου
Ποτέ δεν κοιμηθήκαμε νωρίς
θεατές του ονείρου από πάντα.
Ξάγρυπνοι, παγιδευμένοι στον ιστό της φαντασίας
ποτίζαμε χρεώσεις
ακροβατώντας σε υποσχέσεις θαυμάτων
που χάθηκαν νωρίς
από θηρευτές οραμάτων.
Χρειάζεται πολύς χρόνος
για να αποδεχθεί κάποιος
- όσο βέβαια του είναι μπορετό -
την απώλεια...
Αμεριμνησία
Μπροστά στο παράθυρο
καπνίζεις την αμεριμνησία.
Τίποτα, τίποτα πια δεν σ’ αγγίζει!
Καμιά ψιχάλα, καμιά βροχή
δεν θα στάξει
την κάφτρα του τσιγάρου
που σιγοκαίει την ανάμνηση
Τώρα μόνο η αγρύπνια
καθρεφτίζεται στα μάτια σου
αποτυπώνοντας
δακρύβρεχτους
συναισθηματισμούς
που δύουν μια νέα
ανατολή
στο προσκεφάλι
σου...
Άκου τη φωτιά...
Άκου τη φωτιά...
ψιθυρίζει σπαραγμούς αιώνων
εξαγνίζοντας
αστοχίες και λάθη
που θα φέρουν την κάθαρση
σαν θα δωρίσει
το πύρινο δαχτυλίδι της
σε κείνους
που δεν εγκατέλειψαν την ελπίδα
για αφοσίωση
με εμβαπτίσεις σε πορφυρά δειλινά
θα αναγεννηθούν
σε καλέσματα εαρινών νυχτολογίων
των άυλων ερωτικών ονείρων
που τόσο μου έλλειψαν,
μ’ όλα τα δέντρα και τις πηγές
και συ να τρέχεις
να φιλάς τους κορμούς
και κείνα που γέρνουν
στις όχθες του απομεσήμερου
για λίγη δροσιά
δίνοντάς μας τη βεβαιότητα
πως ζούμε κι ανασαίνουμε
στο υγρό ακρολίμνιο της αγάπης
εκπληρώνοντας
την προφητεία του έρωτα
στην άφθαρτη διαδρομή του ονείρου!
Εξευμενισμένα λάθη
Όλα τα λάθη εξευμενίζονται
με ένα σου άγγιγμα
με ένα σου φιλί
στις αμίλητες ανταύγειες των μαλλιών μου
σα μπλέκονται τρυφερά τα χέρια σου
στις βιαστικές κατεβασιές των άστρων
από τα ανοιχτά παράθυρα
συντροφεύοντας διανυκτερεύοντα πάθη
που ενδίδουν σε ανυπεράσπιστους πόθους
στις λυγμικές αποδράσεις... της νύχτας
ενοχές και επαναπροσδιορισμοί
κάθε φορά που οι αλήθειες
μικραίνουν αποστάσεις
από εκείνο το «εγώ»
καθώς αμύνεται στο ασήμαντο
γεννώνας ξανά και ξανά τύψεις
στην ιχνογραφία των αντιφάσεων
στην ανέφικτη προοπτική
να διορθώσεις ή να απαλλαγείς
πληρώνοντας το τίμημα
συνθηκολογείς με την ελπίδα
πως κι αύριο βράδυ
πάλι θα δικαιολογηθούν
αρχαία σφάλματα
με ανθισμένους λυγμούς
στους θλιμμένους κήπους
μιας μακρινής αιωνιότητας
στις αναπολήσεις του απείρου...
Έζησες... έμαθες
Έζησες την προκατακλυσμιαία σιωπή
μέσα στην αδιατάρακτη μακαριότητα
πως όλα θα κυλούν
σαν το άρωμα χειμωνανθών
στον αέρα
αντλώντας παρηγοριά
από αβίωτους μύθους και αναμνήσεις
έμαθες να φοράς της αθανασίας άυλα χαμόγελα
και να ξορκίζεις ναρκισσιστικές υπεροψίες
στη μελαχγολική όψη ενός φεγγαριού
που ακόμα υποκλίνεται
σε σβηστά αστέρια
στην αφώτιστη πλευρά του
θυσιάζεται στο βωμό της τοξικότητας
ανυπόμονων εραστών
σε αναπότρεπτες στιγμές
τότε που όλα υποτίθεται
πως εμπεριέχουν υπαρκτά συναισθήματα
στην αδιατάρκτη τάξη
μιας όμορφης νύχτας
ξαγρυπνώντας το όνειρο
στη θνητή του λάμψη
κανένας εξαγνισμός
δεν φέρνει ειρήνη
στην ανειρήνευτη διήγηση
του βίου σου
επιζητώντας ... την επιείκεια