Υπόσχεση
























Υπόσχεση

Πολλές φορές ξυπνώ τα βράδια
βρίσκοντας τα παράθυρα ανοιχτά
από το φύσημα του αγέρα

Γέρνω τρέμοντας
μέσα στις νύχτες σου
παραμερίζοντας
σκοτάδια και αποστάσεις
ίσκιους και σύννεφα
για να μπορώ να χορταίνω
ξυπνητές θύμησες

Υπόσχεση!

Δεν θα αφήσω
καμιά λήθη
να ακουμπήσει τους αυτόχειρες
διανυκτερεύοντων αναμνήσεων

Άνεμε




















Άνεμε

Άνεμε
σα χαϊδεύεις τα μαλλιά
μη πονέσεις τα ανοχύρωτα μάτια
μόνο ταξίδεψε στις αυλακιές των προσώπων
και στων γυμνών σωμάτων τα ξέφωτα
που φυλούν τους γκρεμούς της καρδιάς τους

Πρωί - πρωί
θα ακολουθήσουν τα ίχνη σου άνεμε
στις εναέριες πτήσεις της προηγούμενης νύχτας
ματαιώνοντας άλλη μια φορά την πτώση
στα κενά του μυαλού τους

Ένας άντρας - Μια γυναίκα




















Ένας άντρας - Μια γυναίκα

Ένα άρωμα
ακριβό - μακρινό
Μια άκρη
που εύκολα δεν βρίσκει κανείς
Ένας άντρας
Μια γυναίκα
Ένα άδειο προσκέφαλο
σε ατσαλάκωτα σεντόνια

Τίποτα δεν άλλαξε
σε μυστικά αλλαγμένα!

Έμεινε μόνον
το κράτημα της ανάσας τους
στο φως
μη τύχει και χαθεί
μια στιγμή λάμψης
στους λαμπυρισμούς
της αιωνιότητας







Το ταξίδι των σωμάτων

























Το ταξίδι των σωμάτων

Ίσως,
να θυμάσαι ακόμα
πως τα σώματα ταξίδεψαν
σε σιωπηλές αισθήσεις
και τ’ αγγίγματα έραναν τις ψυχές
με ακατάληπτους ήχους
σε μυστικές συναντήσεις
στην ομίχλη
ενός νέου Παράδεισου…




Τυφλές νύχτες
























Τυφλές νύχτες

Γαληνεμένα σκοτάδια
γεννούν φως
σε τυφλές νύχτες
διαλύοντας μετέωρα και σκιές
στην αυγή ενός νέου χρόνου…



Καλή Χρονιά σε όλους !!!

Χρόνου επουλώσεις
























Χρόνου επουλώσεις

Κι αν σου ζητηθεί
να επουλώσεις
την πληγή του χρόνου
μην αρνηθείς
να συμφιλιωθείς
με το πέρασμά του
που ανοίγει πληγή
στη δική σου ψυχή

μην αρνηθείς την ανατροπή
στη διάρκεια μιας μέρας ακόμα
σαν επουλώνει στιγμές
στο χρόνο που χάνεται… φεύγει…

Σιωπή πέτρινη
























Σιωπή πέτρινη

Στην άκρη της θάλασσας σιωπή πέτρινη
αναζητά μια φωνή
για να εκφράσει το ανέκφραστο
λίγο πριν έρθουν τα κύματα
να αφηγηθούν στον αιώνα μας
όλες τις αποσιωπημένες λύπες…

Ανοιχτό παράθυρο
























Ανοιχτό παράθυρο

Θα ξανάρθεις σαν πνεύμα
απ’ το παράθυρό μου
που για σένα αφήνω
ανοιχτό κάθε βράδυ
ακόμα κι αν κάνει κρύο,
κρατώ αναμμένη τη φωτιά
για να ζεσταίνεσαι
στις ανταύγειες της φλόγας !

Προσανατολισμός
























 Προσανατολισμός

Κοιτάζεις τη βροχή
να κυλά στο τζάμι
μαζί με τον καφέ
και τα γραμμένα λόγια στο χαρτί
που δεν είπες
αμβλύνοντας προσδοκίες
στην κοίτη του χρόνου…

Ωραίο























Ωραίο 

Εξαντλείς
τα περιθώρια μιας συνάντησης
με τα όρια του χρόνου
εξοστρακίζοντας
αυταπάτες και λυγμούς γερασμένους
στις ρητορικές εκκρεμότητες
με διαψευσμένους χρησμούς μιας χρήσης
στην πλάνη του ασυμβίβαστου
για όσα κάποτε πίστευες
πως σου χρώσταγε ο χρόνος
λίγο πριν τη μεγάλη αποχώρηση
από εκείνο που ήξερες
πως ήταν ΩΡΑΙΟ !

Η φυγάδευση του ονείρου

























Η φυγάδευση του ονείρου

Κάθε άγγιγμα κι ένας ψίθυρος
προσπαθεί να διασώσει ρωγμές
λίγο πριν αναλφάβητα βήματα
φυγαδεύσουν το όνειρο
στου πόθου την αταξίδευτη θάλασσα…

Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου


















Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Στο σώμα σου ταξιδεύω...
Περιπλέω τις ακρογιαλιές της σάρκας σου.
Μένω μετέωρος ανάμεσα σε δυο μικρές κραυγές
κι ένα λαχάνιασμα.

Φυλακίζω στο όνειρο ένα στήθος φορτωμένο άνοιξη,
για να φωλιάζει εκεί
το αγαπημένο concerto του Aranjuez
σ’ ένα adagio που καταρρέει
ανάμεσα στα χείλη σου…

Το σώμα σου έξω από τον κόσμο.
Μια ανάσα αιωνιότητας στα χέρια μου.
Ένα τραγούδι που ξεπερνά
την αγωνία της αγρύπνιας του ατελέσφορου.

Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο.

Σ’ αγαπώ
και τη σάρκα σου ραίνω
με λέξεις που μαδώ σαν μαργαρίτες.

Σοφία Στρέζου

«Στο σώμα σου ταξιδεύω»
κύμα που σπάει απαλά
στην πλώρη αταξίδευτου πλεούμενου
αρμενίζοντας αμίλητες υποσχέσεις.

Κάθε ανάσα και μια σιωπή
ανεμίζει ιστίο στο όνειρο
με χέρια που καίνε από την παρουσία
λικνίζοντας μυστικά ανύσταχτα βλέφαρα.

Κάπου ανάμεσα στο adagio του Aranjuez
ξεχύνονται αστροφορεμένες πεθυμιές
στους μετεωρισμούς νοσταλγικών ήχων
διψώντας εκπλήρωση.

Για τους απόγονους των λυγμών
η αγρύπνια συνοδεύεται από ψιθυρισμούς
κατακτώντας μια στιγμή αιωνιότητας
στο σχήμα του έρωτα.

«Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο»
στην αναλυμένη σιωπή
για να πλέει η μνήμη
προς ανοιχτούς ορίζοντες
υποστηρίζοντας το άπειρο της αγάπης.


Σώματα του έρωτα

























Σώματα του έρωτα

Άρχισα να ψάχνω λέξεις
για να μπορεί να χωρά η νοσταλγία
που συλλέξαμε το περασμένο καλοκαίρι
στις απερίσπαστες ακτές
μιας γαλήνιας λιμνοθάλασσας
στις αλυκές του πόθου
λατρεύοντας την αλμύρα
στα ιδρωμένα σώματα του έρωτα !

Ανίσχυρο καλοκαίρι























Ανίσχυρο καλοκαίρι

Θυμήσου, πως πέρναγε η θάλασσα
μ’ όλες τις ξέρες της
απ’ τ’ ανοιχτά πουκάμισα
αφήνοντας αλμυρή γεύση
σε σταγόνες διάφανης λύπης.

Έτσι, ανίσχυρο πια
τελείωσε το καλοκαίρι
για τους αυτοεξόριστους
της αγάπης…

Καρδιά καιόμενη




















Καρδιά καιόμενη - Σοφία Στρέζου

Τούτη η καρδιά
που μέσα σου καίει
είναι παλιός απόγονος της φωτιάς,
αφήνει στάχτη στο σώμα μου
γεννώντας όρθρους μεσάνυχτα
στη λάμψη κεριών άλιωτων
για να ανασαίνουν αισθήματα
σε θερισμένα σκοτάδια
υμνώντας το αίνιγμα της αγάπης!

Βρέχει - μ’ ακούς; / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου



Βρέχει - μ’ ακούς;
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Βρέχει - μ’ ακούς;

Κι εγώ σε μυρίζω παντού.
Σε πίνω.
Τα πρωινά μιλώντας με το πορτρέτο σου,
εκείνη τη φωτογραφία
που κρατά το ανθισμένο σου χαμόγελο.
Σε ταξιδεύω στις σιωπές μου.
Ζηλότυπα σε κρύβω.
Και θέλω να υπάρχεις...

Θέλω να ’χουν χρώμα οι νύχτες που σε ψάχνω.
Να έχουν τα φεγγάρια μουσικές.
Να βλέπω ήλιους στα μάτια σου.
Να διαβάζω τον κόσμο απ’ την αρχή.

Θέλω να έχει δέρμα η απουσία σου,
να έχει αναμνήσεις με γεύσεις κρασιού.

Υπήρξες το τελεσίδικο χθες…

Σοφία Στρέζου

 «Βρέχει - μ’ ακούς;»

Κι εσύ βρέχεις το χωμάτινο σώμα μου
- στην πρωινή φωτογραφία -

έτρεχα να κρυφτώ
κάτω από τα σύννεφα
και με ανοιγμένα χέρια
να μαζεύω τις στάλες σου
για να λούσω ανταύγειες
κι ύστερα να τυλιχτώ
στην πανσέληνο της καρδιάς σου.

Θέλω να μου μιλάς με βρεγμένες λέξεις
κλείνοντάς με
στη σιωπή της ανάσας σου
να κρυώνω
κι εσύ να σταματάς τον αγέρα
με τον φορεμένο μανδύα της αγάπης
παύοντας όλες τις καταιγίδες
στην αθανασία του πορτρέτου.