Το απρόσμενο… Άγνωρο


























Το απρόσμενο… Άγνωρο

Σ’ αναζητώ στη σιωπή του νερού
που την ακούν οι καλαμιές
στις όχθες της λίμνης
τότε που κανένα βότσαλο
δεν ταράζει τον ύπνο σου
κι ο χρόνος αγγίζει τρυφερά
το θάρρος του ονείρου
να ενδίδει ακόμα
στο απρόσμενο… Άγνωρο 

Ποίηση είναι...


















Ποίηση είναι…

Ποίηση είναι
οι σταλαγματιές της ψυχής
απλωμένες στο χαρτί !

Ο χαμένος Παράδεισος


























Ο χαμένος Παράδεισος

Έμαθα…
πως κατοικείς
στο ματωμένο φεγγάρι
της αναμονής
χωρίς μια απόκριση
χωρίς μια είδηση
που μπορεί να σε ταξιδέψει
ως τις πορφυρές ανταύγειες του ήλιου

Μονάχο…
σε βρίσκουν τα πρωινά
να σκαλίζεις την πληγή
του χαμένου Παράδεισου
αγκαλιά με το καμένο όνειρο
στους ανάπηρους μετοικισμούς
της αντοχής σου

Σωμάτων Μονόλογοι

















Σωμάτων Μονόλογοι

Μαλλιά αχτένιστα
από το δροσερό αεράκι
επιθυμούν να φτάσουν
στον ουρανό των ματιών
κι από 'κεί να καταποντιστούν
στους γκρεμούς των χειλιών
για να πάψουν να αιωρούνται λέξεις
πάνω στα κύματα
παρά μόνον να μαρτυρολογούν
πόθους στην άμμο
στους μονόλογους των σωμάτων !

Διάφανη απουσία


























Διάφανη απουσία

Διάφανη απουσία…
εισβάλλεις
στη διαστολή του απόβραδου
σαν παρουσία
ακολουθώντας με υγρά βήματα
οφειλές μνήμης στην άμμο.

Από την κρύπτη της θάλασσας
ψιθυριστά
επαναφέρεται η ανάμνηση
μα καθώς κύματα ανεβοκατεβαίνουν
χάνεται η αφή
επαληθεύοντας το «Άγνωρο»

Η Πτώση των Άστρων


























Η πτώση των άστρων

Στιγμές του χρόνου…
άμμος που κυλά από δάχτυλα
σαν διαγεγραμμένα όνειρα
στην υψικάμινο των αναπολήσεων
μιμούνται τον θάνατο
για λίγες στιγμές νοσταλγίας
στην ακτή
αγγίζοντας δυό κύματα
που πλαγιάζουν νωχελικά
χωρίς να μιλούν
χωρίς να ρωτούν
τι θα τους φέρει ο ουρανός
από την Πτώση των Άστρων

Μικροί Ψαλμοί


























Μικροί Ψαλμοί

Φυλάς τις λέξεις…
κεριά αναμμένα
στο ναό της ψυχής
μη τύχει και σβηστεί
η φλόγα της έμπνευσης
σε άγρυπνες νύχτες
κρεμασμένων καντηλιών
από τους τρούλους
μιας άυπνης κατάνυξης
όπου επώδυνες μνήμες
- Μικροί Ψαλμοί -
της απουσίας
ιερουργούν την επινόηση
ενός άγονου νόστου.

Μυαλού σχεδιάσματα


























Μυαλού σχεδιάσματα

Άλλη μια φορά
το μυαλό σχεδιάζει
την σκοτεινή του τάφρο
στα όρια της ψυχής
καθώς αναπολεί
εκείνη τη φωτεινή περίοδο
σαν καταργούνταν τα άλλοθι
στις προμετωπίδες των λέξεων
και η σιωπή συναντούσε σκιές
στα διανυκτερεύοντα χειρόγραφα
από το εκκρεμές όνειρο
του αναπόφευκτου…

Σοφία Στρέζου - Απατηλές Νίκες

















Απατηλές Νίκες

Ποιας ξεχασμένης γλώσσας
το «σ’ αγαπώ»
ανασαίνει στο χρόνο
κυλώντας στις καρδιές
για να ξεκλειδώνει αινίγματα
σε αχάραγες νύχτες
σα λυτρώνονται ήττες
στα πατώματα
με μεθυσμένες αναπνοές
σε απατηλές νίκες.

Συναντώντας τον άνεμο


Συναντώντας τον άνεμο

Κι αν σε συναντήσει ο άνεμος
μη του πεις
πως τον κράτησα τρέμοντας
στα δέρμα μου
ταξιδεύοντας
για το άγνωστο τοπίο
της ελπίδας
γεμίζοντας την κάθε στιγμή
στα λικνίσματά του…







Σερνάμενα Βήματα


























 Σερνάμενα Βήματα

Άρχισα να συνηθίζω
τη βιαστική φυγή σου
από εκείνο το απρόσμενο σούρουπο
του Οκτώβρη
σκιά που σιγά-σιγά χανόταν
αποτινάζοντας όλα τα χρώματα
ενός δειλινού που ειρωνικά γελούσε 
στο τελευταίο ακριβό σου ψέμα

Με σερνάμενα βήματα
βάδιζες ωχρός
στην ανεξιχνίαστη νύχτα
μη τύχει και φανεί
η ανεξήγητη εγκατάλειψη
των μετέωρων αισθημάτων
στα μάτια σου

Συμφιλίωση


























Συμφιλίωση

Συμφιλιωμένος με το απροσδόκητο
ξανοίχτηκα
στο πέλαγος του κορμιού σου
κι έμεινα ναυαγός
στα πνιγμένα σου μάτια
αγαπώντας
όλα τα κύματα
στην τρικυμία του άφατου

Νέα Σελήνη


























Νέα Σελήνη

Τη νύχτα
μη σφαλίζεις παράθυρα
στη νέα Σελήνη,
αδημονεί
για αντανακλάσεις
στον σπασμένο
καθρέφτη σου

Σιωπές αρμενίζουν


























Σιωπές αρμενίζουν

Σιωπές αρμενίζουν
μια ανάσα πριν το κενό
αποσυσχετίζοντας
την αθέλητη ομηρία
από το νεκρό δευτερόλεπτο
στα αποσιωπητικά
ενός ακόμα χρόνου
που χάνεται… φεύγει…


Είθε η νέα χρόνια να φέρει σε όλους και όλες 
εκείνα που η καρδιά και ο νους λαχταρούν να συμβούν !!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!

Σοφία Στρέζου - Χαιρετισμός του ήλιου


























Χαιρετισμός του ήλιου

Χαιρετίζεις
με τα χέρια τον ήλιο
μήπως και σταλθούν
στις παλάμες
εξόριστες ηλιαχτίδες

Ετερόκλητες δονήσεις / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου


























Ετερόκλητες δονήσεις
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου
Χάρτινα χαμόγελα
κύλησαν στις παλάμες
ανατρέποντας
τις ετερόκλητες δονήσεις της ελπίδας

Σοφία Στρέζου
Σχήματα κυλούν στις άδειες παλάμες
χαρίζοντας αποσκευές ονείρου στην ελπίδα
που μεσίστια κυματίζει
στα μάτια σου

Η λίμνη των αισθήσεων




















Η λίμνη των αισθήσεων

Θάρθει καιρός
που μια έναστρη νύχτα
θα διασχίσεις σιωπές
δίπλα
στη λίμνη των αισθήσεων
ακούγοντας μόνον
τον θόρυβο των κύκλων
από το βότσαλο
που θυμωμένα πέταξες
μονολογώντας
το ραγισμένο όνομα
της απουσίας

Βρυξέλλες 2018

Η σκοτεινή όψη της σελήνης


















Η σκοτεινή όψη της σελήνης

Καμιά ελπίδα
στο μυστήριο του σκοταδιού
που κρύβει στη λάμψη του
το φεγγάρι.

Και πώς να συντηρηθούν
τα όνειρα χωρίς στέγη
στην αθανασία του πένθους;

Ούτε παρελθόν ούτε μέλλον
μόνο σκοτεινιά
από το θλιμμένο παρόν
- αινιγματικό και ανεξήγητο -
κρατά έναν λυγμό
στην αφανέρωτη όψη
της σελήνης.

Καμιά χειρονομία


























Καμιά χειρονομία

Καμιά χειρονομία
μόνον τα μάτια φίλαγαν
το σφιγμένο
από την αναμονή στόμα
μη τύχει και λιμενισθεί ο πόθος
στα δάχτυλα
που κρατούσαν τόσο καιρό
την έλλειψη
κουβαλώντας το βάρος
μιας ανυπεράσπιστης απόφασης
που ακόμα ξύνει πληγές
στο χτυπημένο
από τις αστραπές σου
σώμα…


Φοβάμαι τις λέξεις


























Φοβάμαι τις λέξεις

Φοβάμαι τις λέξεις
που κάποιο βράδυ
ξέφευγαν σαν σκιές
στο μισοσκόταδο
πριν προλάβουν να γραφτούν
στο χαρτί της αγάπης

Το μελάνι έσταζε σαν βροχή
στο κλειστό παράθυρο
ραντίζοντας με στάλες
θραύσματα λήθης
στο βαθύ μυστήριο
της ανάμνησης