Αντιστάσου



















Αντιστάσου

Όταν γνωρίσεις τον παραλογισμό
αντιστάσου σε εκείνο
που γεννά το παράλογο !

Εσύ




























Εσύ

Είσαι εσύ που μπορείς
να συνομιλείς με τα κύματα
να μεταλλάσεις τη στεριά
με θάλασσα
κι αντί να περπατάς
να ναυαγείς σε βυθούς
εμβαπτίζοντας ανάσες λυγμικές
που ακροβατούν…
τυλίγονται σε φύκια
ψάχνουν να κρυφτούν
σε κοράλλια πολύχρωμα
και στα κρυμμένα όστρακα
μιας ενοχικής νοσταλγίας
που πνίγεται
στη θαλασσινή αύρα 
του μύθου της…

Χάνεται ο έρωτας

















Χάνεται ο έρωτας

Χάνεται ο έρωτας
στην αχλύ των αναμνήσεων!
Ξεθωριάζει στα θολά μάτια
που διασταυρώθηκαν
για τελευταία φορά
στο ασταθές σημείο
του αποχωρισμού.

Κοίτα…
αν μπορείς να δεις
τη καρδιά να συνθλίβεται
ίσως τότε να μπορείς να βρεις
και το ίαμα
που γιατρεύει πληγές αθέατες
ενός αναπόφευκτου τέλους
στους αναγραμματισμούς των «γιατί»..

Ο χρόνος


















Ο χρόνος

Ο χρόνος είναι στιγμές που χωρούν
στο συνειδητό και στο ασύνειδο
στο συλληπτό και στο ασύλληπτο
του κόσμου…

Αν…






















Αν…

Αν μπορείς να υψωθείς
πάνω από την άγνοια
τότε μπορείς να γευτείς
τη δόξα της γνώσης
να πετάξεις στο σκοτάδι
δαμάζοντας το φόβο του σκοταδιού
με το φως της αλήθειας …

O ουρανός των ματιών


















O ουρανός των ματιών

Δεν έμαθες ποτέ να διαβάζεις
το μυστήριο που κρύβει
ο ουρανός των ματιών στις λιακάδες
μήτε τους  ατελέσφορους κατακλυσμούς
που στοιχειώνουν μυθολογίες
απραγματοποίητων ονείρων
σε κατακόμβες βλεμμάτων
σαν προβάλλουν τον ομιχλώδη ιδανισμό
μιας καρδιάς που σκιρτάει
στη δυσπιστία του αινιγματικού… γέλιου σου.

Νάσουν…


















Νάσουν…

Νάσουν τουλάχιστον αποσιωπητικά
για να μπορώ να φαντάζομαι,
να ερμηνεύω όλες τις σιωπές
της βασανιστικής απουσίας σου
μηδενίζοντας χρονικές αποστάσεις
στα ερωτηματικά του χρόνου…

Εραστής του πελάγους

















Εραστής του πελάγους

Κάποτε…
με τη γνώριμη αλμύρα
να θαμπώνει τα μάτια σου
μου είπες
πως, «τα κύματα δεν ονειρεύονται»!

Εραστής του πελάγους
που τον τρέφει η θάλασσα
στο νοτισμένο κάδρο
της λύπης
αναζητάς απεγνωσμένα
στα σημεία του ορίζοντα
τους ατελέσφορους κυματισμούς
των ονείρων..

Ασύλληπτο φως

























Ασύλληπτο φως

Πάντα ανιχνεύεις
το ασύλληπτο φως που πηγάζει 
από τις ψυχές των ανθρώπων
ερμηνεύοντας
απόκοσμα μυστικά.

Τι κι αν κάποιοι
επιμένουν να λένε
πως κατοικεί
στο διάκενο της ουτοπίας
εσύ, παραμένεις πιστός δεσμώτης
της αόρατης δύναμης
που ευσπλαχνικά κινεί
το Σύμπαν…

Ξεχειμωνιάζουμε



















Ξεχειμωνιάζουμε

Ξεχειμωνιάζουμε
σε ιδιόκτητα σύννεφα
που περιπολούν
στην ακρώρεια του χρόνου
με βυθισμένες μνήμες
λειαίνοντας τις ψυχές μας
στη λευκότητα του χιονιού
που γεννά ευσπλαχνία
στα κάτοπτρα των ονείρων μας!

Μην



















Μην

Μην…
Μην ανοίγεις τα μάτια
μόνον άκου τις λέξεις
που ριγούν άναρθρα
σαν πέφτουν
στο σκοτεινό τοίχο της καρδιάς
επιθυμώντας να κατοικίσουν
στην αιωνιότητα της στιγμής σου
πριν αναληφθούν στο εφήμερο.

Πόλοι Συναισθημάτων
















Πόλοι Συναισθημάτων

Μπορείς να διακρίνεις
μια χαραγμένη πορεία
προς τους αυτοδιαλυμένους πόλους
των συναισθηματικών εξαρτήσεων
σαν βυθίζονται αναπότρεπτα
από το βάρος της θνητότητας
στη μεταβλητότητα ενός άγνωστου βυθού.

Κι όσο κι αν προσπαθείς
να τους διαρρήξεις
πάντα θα ελλοχεύει
το εκτόπισμα της νοσταλγίας
σε έλκοντα άκρα
που άψυχα πια
εξιστορούν ναυάγια
στις συνθέσεις της μνήμης …

Ανέμου Λικνίσματα

















Ανέμου Λικνίσματα

Σαν ψιθυρίζουν τα δέντρα
τα φύλλα λυτρώνονται
στα κλαδιά της αλήθειας
ξέροντας καλά
πως οι βαθιές ρίζες
ονειρεύονται ύψη
στα λικνίσματα του ανέμου.


Η Φωτογραφία από την Μίνα Παπανικολάου

Ματαιώσεις

























Ματαιώσεις - Σοφία Στρέζου

Μέρες και νύχτες
αποστηθίζεις σύννεφα
απομνημονεύοντας
τη λεπτομέρεια της σταγόνας
που πέφτει στα μάτια
σαν σπουδάζουν την αναμονή
απραγματοποίητων συναντήσεων.

Ολοένα απομακρύνεσαι
ρίχνοντας χιόνι
στη λαβωματιά της ψυχής
από τις πολλές ματαιώσεις
θρυμματισμένων υποσχέσεων
μιμούμενος απορριπτέα όνειρα
που σίγασαν
στα μαυσωλεία της λύπης!


Αγκυλωμένα σώματα



















Αγκυλωμένα σώματα 

Στη ζέση του παραμυθιού
αντικριστά
αγκυλωμένα σώματα
με ανοχύρωτα βλέμματα
στενάζουν σε όρια τέλους.

Επιμένουν να καταργήσουν
εξισώσεις που αφορούν
ένα απροσδιόριστο μέλλον
στην περιφέρεια
μιας απρόσμενης λάμψης.

Λησμόνησα

























Λησμόνησα

Λησμόνησα να φορέσω
της αισιοδοξίας το φόρεμα
το κεντημένο με το φως της ψυχής
που μεταμορφώνει
την προσωρινότητα σε αιωνιότητα
μιας παρουσίας μεταβλητής
μπρος στους σταθμούς
ακραίων συναισθημάτων
με αιφνίδιους και αμετάκλητους
αποχωρισμούς…

Απαγορευμένα συναισθήματα



















Είναι η σκέψη της ανάβασης
στη λυπημένη ανταύγεια του φεγγαριού
στη καμπύλη της αλήθειας
που στάζει μόλις σε ένα δάκρυ θλίψης
σαν αφυπνίζονται
απαγορευμένα συναισθήματα
καθώς χάνονται σε ατέρμονες ερμηνείες.

Καμιά επεξήγηση
ή έστω ένα ψήγμα
συναισθηματικής εντιμότητας
για εκείνο το λίγο ουρανό που ζήτησα
και εσύ... αρνήθηκες!
 

Κανένα πέλαγος, Κανένας ουρανός / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου





















Κανένα πέλαγος, Κανένας ουρανός / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Κανένα πέλαγος δεν λησμονεί
τα τραύματά του
από τις οργισμένες τρικυμίες του

Κανένας ουρανός δεν σιωπά τους λυγμούς του από τους σπασμούς των ανεμοστρόβιλων

Σοφία Στρέζου

Κανένα πέλαγος δεν λησμονεί
την αλμύρα
από τα δάκρυά μου

Κανένας ουρανός δεν σιωπά
τους αναστεναγμούς
από το άωρο της φυγής σου

Πεφταστέρι


















Πεφταστέρι

Σα δεις ένα αστέρι
να πέφτει στη θάλασσα
μη λησμονήσεις ποτέ
την πτώση…

Το φλογισμένο του σώμα
θάνατο εμπεριέχει!