Ενθυμήσεις


























Ενθυμήσεις
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Κάθε αλήθεια κι ένα αστέρι
στον ουράνιο θόλο της νυχτιάς…

Στις ξαστεριές της που αγρυπνούν
υφαίνονται εξιστορήσεις
στον αργαλειό των ενθυμήσεων.

Σοφία Στρέζου

Κάθε αλήθεια και μια μοίρα
στο τόξο του πεπρωμένου

Κάτω από τη λάμψη των άστρων
επιστρέφουν φθίνουσες ενθυμήσεις
αμβλύνοντας προσδοκίες
στο άλγος της νύχτας

Ασπρόμαυρη Φωτογραφία




















Ασπρόμαυρη Φωτογραφία
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Τώρα σε μια φωτογραφία ανασκάπτω τον χρόνο.

Φορώ ανάποδα μήνες και εποχές,
οσφραίνομαι νύχτες αγρύπνιας
και συνομιλώ με συμπαντικές νοσταλγίες.

Υπήρξαμε μετεωρίτες…

Συλλαβίσαμε τον έρωτα
γδέρνοντας πεποιθήσεις και εικόνες.

Μελαγχολικά απογεύματα
που ταξινομούσαν τα ‘‘αντίο’’
σύμφωνα με τις προηγηθείσες υποσχέσεις.

Σοφία Στρέζου

Έρωτας απρόσμενος
αηχος - άυλος
φορεμένος στην αθανασία
μιας ασπρόμαυρης φωτογραφίας
γελαστός
διψασμένος από το εκλεκτικό πάθος
εκείνων που ονειρεύονται πτήσεις
πριν ακόμα γευτούν πτώσεις
σε αρχαίες πέτρες κι ανύποπτες θάλασσες

Οι αγκαλιές προστατεύτηκαν
από τον μύθο που κλείνει η αιωνιότητα
στους ψιθυρισμούς του ανέμου
στις ανεπούλωτες πληγές της αγάπης
στα αφρισμένα του έρωτα κύματα

Ακόμα αναζητά τα βήματά του
στο σιωπηλό φόντο της σκονισμένης κορνίζας
κι ο ουρανός χαϊδεύει την απουσία
με συλλαβιστά δειλινά
στα υγρά των ματιών χάδια.

Ελπίδα



















Ελπίδα

Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Τι να θέλει η ελπίδα
σαν πυροδοτεί και πυροβολεί
ως αιρετική σκέψη
προσπερνώντας και διαπερνώντας
τη συνωμοτική προαίρεση
μιας παρανοϊκής στιγμής
θρηνώντας … τ’ ανείπωτα !

Σοφία Στρέζου

Όσα τα δάκρυα
άλλες τόσες οι κρυμμένες ελπίδες
επιθυμούν να ψιθυρίσουν
την ανάγκη για φως
προσδοκώντας να ανθίσει το όνειρο
σε αλαφροΐσκιωτους κήπους…


Η Απεραντοσύνη της Θάλασσας















Η Απεραντοσύνη της Θάλασσας

Σοφία Στρέζου - Έμυ Τζωάννου

Σοφία Στρέζου

Κι όπως θωρείς τα κύματα
στο πέλαγο που κυλά μέσα σου
έτσι θωρείς την ψυχή σου
μπρος στην απεραντοσύνη της θάλασσας
νιώθοντας ολοένα να ξεμακραίνει
η χαραγμένη στο δέρμα σου θλίψη…

Έμυ Τζωάννου

Στην εσωτερική απεραντοσύνη του πελάγους
βήματα μελωδικά χαράσσονται
στους ωκεανούς των προσδοκιών και των ελπίδων
καθώς περήφανα παρελαύνουν
στα κύματα της Αθανασίας της Ψυχής !




Λέξεις στα σύννεφα

























Λέξεις στα σύννεφα


Θέλησες
να ανεβάσεις λέξεις στα σύννεφα
για να ταξιδέψουν με βροχή και αέρα
να στάξουν στο πήλινο σώμα σου θύελλες
που μεταμορφώνονται σε ποιήματα
από στόματα ποιητών,
ηχώντας την υπόσχεση
μιας αναπάντεχης προσδοκίας στο χαρτί
ως εκεί που η αθωότητα
ξεπλένει μνήμες και θύμησες
στη ρέμβη νυχτερινών εγκαταλείψεων.

Της συνείδησης τείχος
















Της συνείδησης τείχος

Στη βαθιά και αδιάβλητη συνείδηση
του ανθρώπου
υπάρχει πάντα ένα τείχος
που προσδοκά να γκρεμιστεί
στη χρονογραφία των αντηχήσεων
σε καιρούς νηπενθείς
με τον χρόνο να διορίζει στιγμές
επαληθεύοντας την μοίρα του καθενός
καθώς βιώνει το αλάνθαστο
ενός αδιαπραγμάτευτου πεπρωμένου!

Όλα αρχίζουν με - Α - (Άλφα)



















Όλα αρχίζουν με - Α - (Άλφα)

Μουσκεύεις με δάκρυα
το Ά-ρρητο του Α-σύλληπτου
που δεν κατανοείς
αλλά το βρίσκεις εντός σου
συνομιλώντας
με το Α-σύνορο του Α-πείρου…

Ασυμφιλίωτα δάκρυα




















Ασυμφιλίωτα δάκρυα

Σε απόκρημνους γκρεμούς ματιών
πέφτουν ασυμφιλίωτα δάκρυα
επιθυμώντας να σώσουν πτώσεις
μιας ψυχής που προσπαθεί
να επουλώσει τραύματα ανοιχτά
μήπως και συμφιλιωθεί
το παρελθόν με το αίμα.

Δεν αρκεί η νοσταλγία του άφατου
όταν μένουν απόρθητες λέξεις
να εξηγούν τα ανείπωτα
σε εγκαταλειμμένα φορτία πόνου.


Επαίτης


















Επαίτης

Δεν θα μπορούσα να σε συναντούσα αλλού
παρά μόνον εκεί που μετράς
ανιχνεύσεις στο άπειρο
με λέξεις που στάζουν σκουριά
από νοσταλγικούς χρόνους
κι ο άνεμος σμιλεύει αφηγηματικές
νύχτες ατέλειωτες
διεκδικώντας μόνο για σένα
όλα εκείνα που πονούν
από την αλησμόνητη παρουσία
στους τοίχους - στα στρώματα - στα πατώματα.

Κάθε βράδυ μια σκιά
σεργιανά στα παράθυρα
κι εσύ επαίτης
ενός  ανεπίστροφου γυρισμού
αποκωδικοποιείς στο χαρτί
την βεβαιότητα της φυγής
λειαίνοντας φόβους…


Αντιστάσου



















Αντιστάσου

Όταν γνωρίσεις τον παραλογισμό
αντιστάσου σε εκείνο
που γεννά το παράλογο !

Εσύ




























Εσύ

Είσαι εσύ που μπορείς
να συνομιλείς με τα κύματα
να μεταλλάσεις τη στεριά
με θάλασσα
κι αντί να περπατάς
να ναυαγείς σε βυθούς
εμβαπτίζοντας ανάσες λυγμικές
που ακροβατούν…
τυλίγονται σε φύκια
ψάχνουν να κρυφτούν
σε κοράλλια πολύχρωμα
και στα κρυμμένα όστρακα
μιας ενοχικής νοσταλγίας
που πνίγεται
στη θαλασσινή αύρα 
του μύθου της…

Χάνεται ο έρωτας

















Χάνεται ο έρωτας

Χάνεται ο έρωτας
στην αχλύ των αναμνήσεων!
Ξεθωριάζει στα θολά μάτια
που διασταυρώθηκαν
για τελευταία φορά
στο ασταθές σημείο
του αποχωρισμού.

Κοίτα…
αν μπορείς να δεις
τη καρδιά να συνθλίβεται
ίσως τότε να μπορείς να βρεις
και το ίαμα
που γιατρεύει πληγές αθέατες
ενός αναπόφευκτου τέλους
στους αναγραμματισμούς των «γιατί»..

Ο χρόνος


















Ο χρόνος

Ο χρόνος είναι στιγμές που χωρούν
στο συνειδητό και στο ασύνειδο
στο συλληπτό και στο ασύλληπτο
του κόσμου…

Αν…






















Αν…

Αν μπορείς να υψωθείς
πάνω από την άγνοια
τότε μπορείς να γευτείς
τη δόξα της γνώσης
να πετάξεις στο σκοτάδι
δαμάζοντας το φόβο του σκοταδιού
με το φως της αλήθειας …

O ουρανός των ματιών


















O ουρανός των ματιών

Δεν έμαθες ποτέ να διαβάζεις
το μυστήριο που κρύβει
ο ουρανός των ματιών στις λιακάδες
μήτε τους  ατελέσφορους κατακλυσμούς
που στοιχειώνουν μυθολογίες
απραγματοποίητων ονείρων
σε κατακόμβες βλεμμάτων
σαν προβάλλουν τον ομιχλώδη ιδανισμό
μιας καρδιάς που σκιρτάει
στη δυσπιστία του αινιγματικού… γέλιου σου.

Νάσουν…


















Νάσουν…

Νάσουν τουλάχιστον αποσιωπητικά
για να μπορώ να φαντάζομαι,
να ερμηνεύω όλες τις σιωπές
της βασανιστικής απουσίας σου
μηδενίζοντας χρονικές αποστάσεις
στα ερωτηματικά του χρόνου…