Παράδεισος
























Παράδεισος

Ξεπερνώντας τους φυσικούς νόμους
έφτιαξες τον δικό σου Παράδεισο
σπαρμένο με λέξεις και όνειρα
πειθαρχώντας κάθε φορά
στον πόνο και στην ανάμνηση.

Παρατηρούσες τις ταλαντεύσεις
της ψυχής και του νου
από την παράξενη λύπη
που υγραίνει τα μάτια
μουσκεύοντας τα χειρόγραφα
που επιμελώς έκρυβες
μη τύχει και δει κανείς την αγάπη 
που ανάβλυζε
από όλους τους πόρους του κορμιού σου
στις καταφατικές προθέσεις του Έρωτα !

Τω αγνώστω Ποιητή
























Σοφία Στρέζου - Τω αγνώστω Ποιητή

Το ήθος δεν ξεμάκραινε ποτέ
ίσως γιατί πάντα υποτασσόσουν
σε μια εσωτερική αιδώ
με μια συνέπεια απέναντι
στην ανίχνευση των πρώτων ρυτίδων
στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής
σαν σιγούσαν βήματα με δέος
στο άγνωστο
στο απραγματοποίητο και τη νοσταλγία του
στα πολλά αντίο
στις θολές αναμνήσεις
ώσπου εγκλωβίστηκες για πάντα
σ’ ένα απολίθωμα ονείρου
και σίγησες…


Στάλες στο πρόσωπό σου
























Στάλες στο πρόσωπό σου

Στέκομαι στη βροχή
με το πρόσωπό σου να λούζεται
από την λεπτομέρεια
της αναπότρεπτης στάλας
στο πρωινό μιας αναλυμένης σιωπής
της σπαταλημένης ζωής σου
χωρίς μνήμη
παραδομένης στη λήθη
και στην ανείπωτη νοσταλγία
της θνητότητας του… τ ί π ο τ α
σα μετρά αποστάσεις…

Το αχρονολόγητο του έρωτα
























Το αχρονολόγητο του έρωτα

Συμβαίνουν όλα
-μου ’χες πει -
στο αχρονολόγητο του έρωτα
ακόμα και τα καρφιά
και τα αγγίγματα
είναι μέρος της επινόησης
ενός ονείρου που ξύπνησε αχάραγα
στη μέση του πάθους
ριγώντας ελευθερία
σε βαλσαμωμένα σώματα !

Ιστορική ανακύκλωση



















Ιστορική ανακύκλωση

Καθώς,
η κόρη διαβάζει ποιήματα
σκιρτήματα σεργιανούν
σε παγιδευμένα όνειρα,
παραληρεί
στο βουητό του θανάτου
έχοντας στο μυαλό της
την απώλεια και το κόστος της

(κατάλοιπα μιας λήθης που ξυπνά)

από τα μεγενθυμένα πένθη
επιδιώκοντας
να μη λησμονήσει ποτέ
τις ιστορικές αφηγηματικές της ζωής
που ολοένα ανακυκλώνει
υπαινικτικά συναισθήματα
στην αιωνιότητα… 

Νύχτα

























Νύχτα

Τη νύχτα την αγκαλιάζεις
ή την αποχαιρετάς
σε ξέφωτα μοναξιάς…

Ποιητής

















Ποιητής

Σ’ όλη σου τη ζωή
υπήρξες ένας ποιητής
ένας εχέμυθος επιδιορθωτής ονείρων
που αφηγείται αποχωρισμούς
πάνω σε υγρές προκυμαίες
από μάτια που τρέχουν
διασχίζοντας πολλούς κατακλυσμούς
ως τα σύνορα των βλεμμάτων
διατηρώντας έτσι
μια συνωμοσία αθανασίας
στο άυλο του Λόγου…

Νυσταγμένα τα μάτια


















Νυσταγμένα τα μάτια

Νυσταγμένα τα μάτια
επιστρέφουν
ξανά και ξανά στο χαρτί
που πάνω του αποτυπώθηκαν
λυγμοί και δάκρυα
ευελπιστώντας να ξεκλειδώσουν
τον επίλογο μιας Ανάτασης
που δικαιώνει το άπειρο
στις θρυμματισμένες μνήμες

Υπόσχεση
























Υπόσχεση

Πολλές φορές ξυπνώ τα βράδια
βρίσκοντας τα παράθυρα ανοιχτά
από το φύσημα του αγέρα

Γέρνω τρέμοντας
μέσα στις νύχτες σου
παραμερίζοντας
σκοτάδια και αποστάσεις
ίσκιους και σύννεφα
για να μπορώ να χορταίνω
ξυπνητές θύμησες

Υπόσχεση!

Δεν θα αφήσω
καμιά λήθη
να ακουμπήσει τους αυτόχειρες
διανυκτερεύοντων αναμνήσεων

Άνεμε




















Άνεμε

Άνεμε
σα χαϊδεύεις τα μαλλιά
μη πονέσεις τα ανοχύρωτα μάτια
μόνο ταξίδεψε στις αυλακιές των προσώπων
και στων γυμνών σωμάτων τα ξέφωτα
που φυλούν τους γκρεμούς της καρδιάς τους

Πρωί - πρωί
θα ακολουθήσουν τα ίχνη σου άνεμε
στις εναέριες πτήσεις της προηγούμενης νύχτας
ματαιώνοντας άλλη μια φορά την πτώση
στα κενά του μυαλού τους

Ένας άντρας - Μια γυναίκα




















Ένας άντρας - Μια γυναίκα

Ένα άρωμα
ακριβό - μακρινό
Μια άκρη
που εύκολα δεν βρίσκει κανείς
Ένας άντρας
Μια γυναίκα
Ένα άδειο προσκέφαλο
σε ατσαλάκωτα σεντόνια

Τίποτα δεν άλλαξε
σε μυστικά αλλαγμένα!

Έμεινε μόνον
το κράτημα της ανάσας τους
στο φως
μη τύχει και χαθεί
μια στιγμή λάμψης
στους λαμπυρισμούς
της αιωνιότητας







Το ταξίδι των σωμάτων

























Το ταξίδι των σωμάτων

Ίσως,
να θυμάσαι ακόμα
πως τα σώματα ταξίδεψαν
σε σιωπηλές αισθήσεις
και τ’ αγγίγματα έραναν τις ψυχές
με ακατάληπτους ήχους
σε μυστικές συναντήσεις
στην ομίχλη
ενός νέου Παράδεισου…




Τυφλές νύχτες
























Τυφλές νύχτες

Γαληνεμένα σκοτάδια
γεννούν φως
σε τυφλές νύχτες
διαλύοντας μετέωρα και σκιές
στην αυγή ενός νέου χρόνου…



Καλή Χρονιά σε όλους !!!

Χρόνου επουλώσεις
























Χρόνου επουλώσεις

Κι αν σου ζητηθεί
να επουλώσεις
την πληγή του χρόνου
μην αρνηθείς
να συμφιλιωθείς
με το πέρασμά του
που ανοίγει πληγή
στη δική σου ψυχή

μην αρνηθείς την ανατροπή
στη διάρκεια μιας μέρας ακόμα
σαν επουλώνει στιγμές
στο χρόνο που χάνεται… φεύγει…

Σιωπή πέτρινη
























Σιωπή πέτρινη

Στην άκρη της θάλασσας σιωπή πέτρινη
αναζητά μια φωνή
για να εκφράσει το ανέκφραστο
λίγο πριν έρθουν τα κύματα
να αφηγηθούν στον αιώνα μας
όλες τις αποσιωπημένες λύπες…

Ανοιχτό παράθυρο
























Ανοιχτό παράθυρο

Θα ξανάρθεις σαν πνεύμα
απ’ το παράθυρό μου
που για σένα αφήνω
ανοιχτό κάθε βράδυ
ακόμα κι αν κάνει κρύο,
κρατώ αναμμένη τη φωτιά
για να ζεσταίνεσαι
στις ανταύγειες της φλόγας !

Προσανατολισμός
























 Προσανατολισμός

Κοιτάζεις τη βροχή
να κυλά στο τζάμι
μαζί με τον καφέ
και τα γραμμένα λόγια στο χαρτί
που δεν είπες
αμβλύνοντας προσδοκίες
στην κοίτη του χρόνου…

Ωραίο























Ωραίο 

Εξαντλείς
τα περιθώρια μιας συνάντησης
με τα όρια του χρόνου
εξοστρακίζοντας
αυταπάτες και λυγμούς γερασμένους
στις ρητορικές εκκρεμότητες
με διαψευσμένους χρησμούς μιας χρήσης
στην πλάνη του ασυμβίβαστου
για όσα κάποτε πίστευες
πως σου χρώσταγε ο χρόνος
λίγο πριν τη μεγάλη αποχώρηση
από εκείνο που ήξερες
πως ήταν ΩΡΑΙΟ !

Η φυγάδευση του ονείρου

























Η φυγάδευση του ονείρου

Κάθε άγγιγμα κι ένας ψίθυρος
προσπαθεί να διασώσει ρωγμές
λίγο πριν αναλφάβητα βήματα
φυγαδεύσουν το όνειρο
στου πόθου την αταξίδευτη θάλασσα…

Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου


















Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Στο σώμα σου ταξιδεύω...
Περιπλέω τις ακρογιαλιές της σάρκας σου.
Μένω μετέωρος ανάμεσα σε δυο μικρές κραυγές
κι ένα λαχάνιασμα.

Φυλακίζω στο όνειρο ένα στήθος φορτωμένο άνοιξη,
για να φωλιάζει εκεί
το αγαπημένο concerto του Aranjuez
σ’ ένα adagio που καταρρέει
ανάμεσα στα χείλη σου…

Το σώμα σου έξω από τον κόσμο.
Μια ανάσα αιωνιότητας στα χέρια μου.
Ένα τραγούδι που ξεπερνά
την αγωνία της αγρύπνιας του ατελέσφορου.

Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο.

Σ’ αγαπώ
και τη σάρκα σου ραίνω
με λέξεις που μαδώ σαν μαργαρίτες.

Σοφία Στρέζου

«Στο σώμα σου ταξιδεύω»
κύμα που σπάει απαλά
στην πλώρη αταξίδευτου πλεούμενου
αρμενίζοντας αμίλητες υποσχέσεις.

Κάθε ανάσα και μια σιωπή
ανεμίζει ιστίο στο όνειρο
με χέρια που καίνε από την παρουσία
λικνίζοντας μυστικά ανύσταχτα βλέφαρα.

Κάπου ανάμεσα στο adagio του Aranjuez
ξεχύνονται αστροφορεμένες πεθυμιές
στους μετεωρισμούς νοσταλγικών ήχων
διψώντας εκπλήρωση.

Για τους απόγονους των λυγμών
η αγρύπνια συνοδεύεται από ψιθυρισμούς
κατακτώντας μια στιγμή αιωνιότητας
στο σχήμα του έρωτα.

«Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο»
στην αναλυμένη σιωπή
για να πλέει η μνήμη
προς ανοιχτούς ορίζοντες
υποστηρίζοντας το άπειρο της αγάπης.