΄Αγγιγμα φωτιάς και πάγου

Άλλαζες νύχτα πάντα

σαν το ποτάμι που κίνησε

τη θάλασσα να βρει

φούσκωνες με τους στεναγμούς

τους αναστεναγμούς του ονείρου

που ξεχύνονταν

στο άδειο δωμάτιο.

Δεν είχε τοίχο

μήτε πόρτα ν' ανοίξεις

για να βγεις

να κρυφτείς

απ΄την ανάσα

που τρυπάει το σίδερο
της σκληρής σου καρδιάς
παγωμένο χέρι

που ακουμπά στο καμένο

ζητά να συμφιλιωθεί

λίγο πριν ξημερώσει

αν και φαντάζει αδύνατο

στα βάθη και τα ύψη

του απροσπέλαστου μυαλού σου.

Λαθραία πάλι... προσπερνάς

φιλιά και χάδια αφημένα

στον γύρο του κορμιού σου.