Σταματημένο φεγγάρι ήσουνστο τέρμα ενός ουρανού
που δεν κατοικίσαμε ποτέ
αντίθετα πάντα βρισκόμασταν
συγκρίνοντας αποστάσεις.
Σε αναπόδραστα ξημερώματα
διχοτομούσα τον ήλιο
για να φωτίζω την όψη σου
τότε που ο χειμώνας
άλλαζε το πρόσωπό σου
εγώ ήμουν εκεί
να φέρνω
μιαν άνοιξη στο σεντόνι σου
για ν' ανθίζουν τα όνειρα.
Γινόμουν αφή και δέρμα γυμνό
αναμμένη σελήνη στο μαξιλάρι σου
κυνήγαγα την στιγμή
κι όσο κοντά έφτανα
τόσο μακριά πήγαινες
με βλέμμα φευγάτο
πυρετός κάθετης πτώσης
πάνω σε πληγές
μιας ασυμβίβαστης διαδρομής.
