Χώμα εγώ νερό εσύστη γειτονιά τ' ονείρου
ταξιδευτές που σεργιανούν
στο γύρω του θανάτου
δίχως μνήμη
ακροβατούν στη στέγη του έρωτα
στήνουν παιχνίδι στο χρόνο
που δεν ξεχνά
πως ντύνεται η μοίρα
στα μαύρα μαύρες στιγμές
τυλίγει το νήμα
κι από ποια έξοδο να κρυφτείς
έφτασε στο χώμα το σύννεφο
έγδυσε αστεία που φόραγες
σαν ήσουν παιδί
ψήλωσε η αγάπη τόσο πολύ
σε διάφανη μέρα
σκαρφάλωσε ο ήλιος
νύχτωσε δίχως αστέρια
και το νερό...φιλούσε το χώμα.
