Άδειοι χρόνοι


Παράλληλα οι χρόνοι περνούν
θρυμματίζοντας απογεύματα σ' ερημιές
σε τρύπια βράδια ακουμποὐν σιωπές
διαβρώνοντας αισθήσεις στο ξημέρωμα
λίγο πριν το ολοκαύτωμα της αφής
με συνηθισμένες κραυγές
αφήνονται και πνίγουν το χάραμα.

Αναδημοσιεύουν το πάθος στην ελλειπτική παράγραφο
στο περιθώριο που ολοένα φθίνει
περπατάει το άλγος
κλείνεται σε φάκελλο
για να σταλεί
στο αναπάντεχο
στο τυχαίο
με κεντημένες συλλαβές
με ανταύγειες ήλιου
που πυροδοτούν το ασήμαντο
κάνοντάς το σημαντικό
στην υστεροφημία του τέλους
στην παγίδα της απουσίας
που γνέθει τον μίτο της επιστροφής
σε λαβωμένα τοπία.

Θλιβερά, εγκλωβισμένα πασπαρτού σ' αδιέξοδα
κρεμούν θάνατο αυταπάτης
στο παρασκήνιο
στο προσκήνιο
ανέγγιχτα
αμέτοχα
με υπολείμματα φιλιού σε χείλη στεγνά
σε άδειους χρόνους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: